Sposobów rozpalania ognia jest wiele. Najprostsze rozwiązanie to oczywiście zapałki lub zapalniczka. Ale co zrobić kiedy w środku dzikiej puszczy podczas survivalowych wypraw tego zabraknie? Dla kogoś kto ma o tym odrobinę pojęcia i wyobraźni nie będzie to problemem.
Pierwszym zadaniem jest odnalezienie odpowiedniego miejsca na ognisko i przygotowanie go czyli zabezpieczenie przed niechcianym rozprzestrzenieniem sie ognia. Można okopać wybrane miejsce lub ułożyć okrąg z kamieni (tu należy uważać na porowate kamienie, które pod wpływem wysokiej temperatury mogą eksplodować i wyrządzić nam krzywdę). Dodoatowo należy oczyścić miejsce ze ściółki, trawy itp. (Inne typy ognisk w dalszej części).
Kolejna sprawa to przygotowanie materiału na opał i rozpałki. Swietnymi materiałami są wszelkiego rodzaju suche mchy, hubki, zeschnięta trawa, wióry, pokruszona kora , itp. Ale co kiedy pada deszcz? Najlepiej szukać pomocy w dziuplach. Można tam znaleźć pozostałości po gniazdach, gałązki, liście lub próchno (szczególnie polecam buk). W lesie można szukać suchych miejsc pod przewróconymi drzewami. Czasem wystarczy rozgrzebanie ściółki. Kora brzozowa pali sie zawsze i wszędzie. A jeszcze lepiej zestrugać z gałęzi brzozowej pierwszą warstwę kory (która jest nieprzepuszczalna) i dobrać się do suchych włókien, które za pomocą noża łatwo zeskrobać. Ale lepiej przewidywać i kiedy podczas podróży dostrzegamy, że deszcz może spaść w każdej chwili zbieramy suchą rozpałkę na wszelki wypadek. Świetnie palą się również korzenie iglastych drzew i igły tych drzew. Albo użuwamy czegoś łatwopalnego co mamy przy sobie.
Nadszedł czas na gromadzenie opału. Rożne rodzaje drawna palą się w różny sposób i możemy dobrać je do własnych potrzeb (w miarę możliwości).
drewno ciepło/płomień/czas/zastosowanie/żar
olcha D M S R S
brzoza BD S S R D
grab BD M W G D
kasztan S S S G S
dąb BD B BW G BD
świerk D S S R S
klon S B W G D
jesion D S W G BD
buk D S W G D
modrzew S S S R S
wiąz D M W G BD
topola S M S R S
sosna S D S R S
akacja S D S G S
wierzba S M B R S
osika S M BS R S
Użyte skróty:
• ciepło:
o D - duże
o S - Srednie
o BD - bardzo duże
o S - słabe
• Zużycie:
o S - szybkie
o W - wolne
o S - Srednie
o BS - bardzo szybkie
o BW - bardzo wolne
• Żar:
o BD - Bardzo dobry
o S - Sredni
o D - dobry
o S - słaby
• Płomienie lub dym:
o A - bez dymu
o S - Sredni
o M - mało dymu
o D - dużo dymu
• Zastosowanie:
o R - drewno na rozpalke
o G - do gotowania
Teraz potrzeba nam źródła ognia/wysokiej temperatury.
Porstym sposobem jest skupienie promieni sonecznych za pomocą szkła powiększającego, soczewki latarki, wypukłego kawałka szkła. Można użyć nawet wypukłego kawałka lodu albo przeźroczystego woreczka (albo prezerwatywy) wypełnionego wodą.
Istnieje sposób z żarówką lub całą latarką. Możemy wykręcić żarówkę z laterki i w jej miejscu pocierać podpałką aż uzyskamy dym. Albo delikatnie tluczemy żarówkę tak, aby przewodnik w środku nie został naruszony i dokładamy do podpałki. Oczywiście w obydwu przypadkach musimy „włączać” latarkę. Kolejna metoda wykorzystuje baterię i np. zszywkę. Tutaj daję link do filmiku instruktarzowego:
Rozpalając ogień należy pamiętać o nieograniczaniu dopływu tlenu tj. powietrza do podpalanego materiału!
Przenoszenie ognia jest rónież receptą na szybkie ognisko. Sposobem na to jest transport żarzących się kawałków węgielków przy pomocy huby, jaką można znaleźć na brzozie. Musi ona być jednak dostatecznie duża i sucha. Drążymy w niej dość duże zagłębienie aby zmieścić w nim żarzący się węgielek. Następnie, otwór zamykamy niezbyt szczelnie tym, co wydłubaliśmy z wnętrza huby. Można także wsypać na dno puszki trochę popiołu, ułożyć na nim żarzące się kawałki węgla drzewnego, wrzuić jeszcze kilka niepalących się węgielków i zasypać popiołem.
Typy ognisk.
Sposób układania ogniska jest zależny od typu ogniska jakie jest nam potrzebne.
Ognisko typu „stożek” („wigwam”) daje wysoki płomień, jest dogotowane do gotowania i ogrzewania się, ale zużywa dużo opału. Rozpałkę wstępną należy umieścić w środku przygotowanego miejsca wokół wbitego w ziemię palika.
Ognisko „gwiazda” jest dobre kiedy zależy na oszczędnym zużyciu opału lub niewielkim ogniu, długo utrzymuje ogień bez ciągłego dokładania gałęzi, w zależności od potrzeb podsuwa się kłody do środka. Jeżeli chcemy gotować nad żarem wystarczy odciągnąć je na bok. Do rozpalania „gwiazdy” użyj najpierw gałęzi o grubości około 4 cm, a kiedy uzyskasz stabilny ogień dopiero dokładaj grubszych gałęzi. Do tego rodzaju ogniska zaleca się stosowanie twardego drewna.
Ognisko „studnia” zapewnia dużo ciepła i światła dzięki dużemu dopływowi powietrza. Dobre do sygnalizacji i gotowania. Wadą jest ażurowa konstrukcja która rozpada się dosyć szybko – podobnie jak stożek.
Ognisko „piramida” jest podobne do „studni”, z tym ze jest ułożone z pełnych warstw drewna. Takie ognisko pali się bardzo długo.
Ognisko „syberyjskie” („tajgowe”) ułożone z grubych polan, co najmniej 15 cm (im grubsze tym lepsze), długości około 0,5 m. Pali się długo bez dokładania drewna, dobre do gotowania lub suszenia ubrania. Może sprawiać kłopoty przy rozpalaniu, wymaga sporej ilości podpałki
Ognisko „polinezyjskie” jest prawie niewidoczne, daje wiele węgli i popiołu. Ognisko takie rozpala się w wykopanym dole (60x60x60), którego ścianki obkłada się polanami, a na dnie rozpala się ogień. Ognisko to jest doskonałe w czasie deszczu; wtedy buduje się nad nim jeszcze osłonę np. z darni.
Ognisko „T” jest modyfikacją „polinezyjskiego”, jest dogodne do gotowania, ogień utrzymuje się w górnej części „T”, skąd pobiera się żar do gotowania w części dolnej.
W przypadku otwartego ogniska, nie stwarzaj sobie dodatkowej pracy rąbaniem czy łamaniem długich kawałków drewna na mniejsze. Włóż je do ogniska z jednego końca i stopniowo przesuwaj (”gwiazda”) lub połóż je w poprzek ogniska i czekaj, aż się przepalą.
Dobrym udoskonaleniem ogniska jest zbudowanie „ekranu”. Wbij w ziemię cztery kołki ustawione parami naprzeciw siebie w odległości około 1 m, odstęp między kołkami w parze powinien wynosić 7 – 10 cm. Następnie wypełnij przestrzeń między nimi długimi gałęziami. „Ekran” pełni jednocześnie kilka funkcji: odbija lub kieruje ciepło w pożądaną stronę, osłania ognisko przed wiatrem, jest doskonałą „suszarką” mokrego lub zamarzniętego drewna.
Pamiętaj żeby ognisko rozpalać od strony nawietrznej, plecami do wiatru; takie ustawienie zapewnia lepszy dopływ powietrza. Nie zapomnij, także o pozostawieniu „wejścia” do ogniska, jest to miejsce, w którym podkładasz ogień. (TYPY OGNISK-źródło: tactical.pl).
Gaszenie ogniska to teoretycznie prosta sprawa. Można je po prostu zalać wodą albo zasypać ziemią/piaskiem. Ognisko albo jego pozostałości nie mogą stanowić zagrożenia pożarem! Popiól dobrze jest zakopać, a tym samym oczyścić miejsce po ognisku z popiołu co pozwoli na wyrośniecie trawy.
Na pewno nie przedstawiłem wszystkich możliwych sposobów bo jest ich całe mnóstwo. Ale podstawowe informacje zamieściłem. Mam nadzieję że kogoś to zaciekawi. Pozdrawiam.
Featured Replies
Ten temat został zamknięty. Brak możliwości dodania odpowiedzi.
Sposobów rozpalania ognia jest wiele. Najprostsze rozwiązanie to oczywiście zapałki lub zapalniczka. Ale co zrobić kiedy w środku dzikiej puszczy podczas survivalowych wypraw tego zabraknie? Dla kogoś kto ma o tym odrobinę pojęcia i wyobraźni nie będzie to problemem.
Pierwszym zadaniem jest odnalezienie odpowiedniego miejsca na ognisko i przygotowanie go czyli zabezpieczenie przed niechcianym rozprzestrzenieniem sie ognia. Można okopać wybrane miejsce lub ułożyć okrąg z kamieni (tu należy uważać na porowate kamienie, które pod wpływem wysokiej temperatury mogą eksplodować i wyrządzić nam krzywdę). Dodoatowo należy oczyścić miejsce ze ściółki, trawy itp. (Inne typy ognisk w dalszej części).
Kolejna sprawa to przygotowanie materiału na opał i rozpałki. Swietnymi materiałami są wszelkiego rodzaju suche mchy, hubki, zeschnięta trawa, wióry, pokruszona kora , itp. Ale co kiedy pada deszcz? Najlepiej szukać pomocy w dziuplach. Można tam znaleźć pozostałości po gniazdach, gałązki, liście lub próchno (szczególnie polecam buk). W lesie można szukać suchych miejsc pod przewróconymi drzewami. Czasem wystarczy rozgrzebanie ściółki. Kora brzozowa pali sie zawsze i wszędzie. A jeszcze lepiej zestrugać z gałęzi brzozowej pierwszą warstwę kory (która jest nieprzepuszczalna) i dobrać się do suchych włókien, które za pomocą noża łatwo zeskrobać. Ale lepiej przewidywać i kiedy podczas podróży dostrzegamy, że deszcz może spaść w każdej chwili zbieramy suchą rozpałkę na wszelki wypadek. Świetnie palą się również korzenie iglastych drzew i igły tych drzew. Albo użuwamy czegoś łatwopalnego co mamy przy sobie.
Nadszedł czas na gromadzenie opału. Rożne rodzaje drawna palą się w różny sposób i możemy dobrać je do własnych potrzeb (w miarę możliwości).
drewno ciepło/płomień/czas/zastosowanie/żar
olcha D M S R S
brzoza BD S S R D
grab BD M W G D
kasztan S S S G S
dąb BD B BW G BD
świerk D S S R S
klon S B W G D
jesion D S W G BD
buk D S W G D
modrzew S S S R S
wiąz D M W G BD
topola S M S R S
sosna S D S R S
akacja S D S G S
wierzba S M B R S
osika S M BS R S
Użyte skróty:
• ciepło:
o D - duże
o S - Srednie
o BD - bardzo duże
o S - słabe
• Zużycie:
o S - szybkie
o W - wolne
o S - Srednie
o BS - bardzo szybkie
o BW - bardzo wolne
• Żar:
o BD - Bardzo dobry
o S - Sredni
o D - dobry
o S - słaby
• Płomienie lub dym:
o A - bez dymu
o S - Sredni
o M - mało dymu
o D - dużo dymu
• Zastosowanie:
o R - drewno na rozpalke
o G - do gotowania
Teraz potrzeba nam źródła ognia/wysokiej temperatury.
Porstym sposobem jest skupienie promieni sonecznych za pomocą szkła powiększającego, soczewki latarki, wypukłego kawałka szkła. Można użyć nawet wypukłego kawałka lodu albo przeźroczystego woreczka (albo prezerwatywy) wypełnionego wodą.
Istnieje sposób z żarówką lub całą latarką. Możemy wykręcić żarówkę z laterki i w jej miejscu pocierać podpałką aż uzyskamy dym. Albo delikatnie tluczemy żarówkę tak, aby przewodnik w środku nie został naruszony i dokładamy do podpałki. Oczywiście w obydwu przypadkach musimy „włączać” latarkę. Kolejna metoda wykorzystuje baterię i np. zszywkę. Tutaj daję link do filmiku instruktarzowego:
http://www.spryciarze.pl/zobacz/jak-rozpalic-ogien-dzieki-baterii-i-zszywce
Czas na znaną metodę świdra:
Rozpalając ogień należy pamiętać o nieograniczaniu dopływu tlenu tj. powietrza do podpalanego materiału!
Przenoszenie ognia jest rónież receptą na szybkie ognisko. Sposobem na to jest transport żarzących się kawałków węgielków przy pomocy huby, jaką można znaleźć na brzozie. Musi ona być jednak dostatecznie duża i sucha. Drążymy w niej dość duże zagłębienie aby zmieścić w nim żarzący się węgielek. Następnie, otwór zamykamy niezbyt szczelnie tym, co wydłubaliśmy z wnętrza huby. Można także wsypać na dno puszki trochę popiołu, ułożyć na nim żarzące się kawałki węgla drzewnego, wrzuić jeszcze kilka niepalących się węgielków i zasypać popiołem.
Typy ognisk.
Sposób układania ogniska jest zależny od typu ogniska jakie jest nam potrzebne.
Ognisko typu „stożek” („wigwam”) daje wysoki płomień, jest dogotowane do gotowania i ogrzewania się, ale zużywa dużo opału. Rozpałkę wstępną należy umieścić w środku przygotowanego miejsca wokół wbitego w ziemię palika.
Ognisko „gwiazda” jest dobre kiedy zależy na oszczędnym zużyciu opału lub niewielkim ogniu, długo utrzymuje ogień bez ciągłego dokładania gałęzi, w zależności od potrzeb podsuwa się kłody do środka. Jeżeli chcemy gotować nad żarem wystarczy odciągnąć je na bok. Do rozpalania „gwiazdy” użyj najpierw gałęzi o grubości około 4 cm, a kiedy uzyskasz stabilny ogień dopiero dokładaj grubszych gałęzi. Do tego rodzaju ogniska zaleca się stosowanie twardego drewna.
Ognisko „studnia” zapewnia dużo ciepła i światła dzięki dużemu dopływowi powietrza. Dobre do sygnalizacji i gotowania. Wadą jest ażurowa konstrukcja która rozpada się dosyć szybko – podobnie jak stożek.
Ognisko „piramida” jest podobne do „studni”, z tym ze jest ułożone z pełnych warstw drewna. Takie ognisko pali się bardzo długo.
Ognisko „syberyjskie” („tajgowe”) ułożone z grubych polan, co najmniej 15 cm (im grubsze tym lepsze), długości około 0,5 m. Pali się długo bez dokładania drewna, dobre do gotowania lub suszenia ubrania. Może sprawiać kłopoty przy rozpalaniu, wymaga sporej ilości podpałki
Ognisko „polinezyjskie” jest prawie niewidoczne, daje wiele węgli i popiołu. Ognisko takie rozpala się w wykopanym dole (60x60x60), którego ścianki obkłada się polanami, a na dnie rozpala się ogień. Ognisko to jest doskonałe w czasie deszczu; wtedy buduje się nad nim jeszcze osłonę np. z darni.
Ognisko „T” jest modyfikacją „polinezyjskiego”, jest dogodne do gotowania, ogień utrzymuje się w górnej części „T”, skąd pobiera się żar do gotowania w części dolnej.
W przypadku otwartego ogniska, nie stwarzaj sobie dodatkowej pracy rąbaniem czy łamaniem długich kawałków drewna na mniejsze. Włóż je do ogniska z jednego końca i stopniowo przesuwaj (”gwiazda”) lub połóż je w poprzek ogniska i czekaj, aż się przepalą.
Dobrym udoskonaleniem ogniska jest zbudowanie „ekranu”. Wbij w ziemię cztery kołki ustawione parami naprzeciw siebie w odległości około 1 m, odstęp między kołkami w parze powinien wynosić 7 – 10 cm. Następnie wypełnij przestrzeń między nimi długimi gałęziami. „Ekran” pełni jednocześnie kilka funkcji: odbija lub kieruje ciepło w pożądaną stronę, osłania ognisko przed wiatrem, jest doskonałą „suszarką” mokrego lub zamarzniętego drewna.
Pamiętaj żeby ognisko rozpalać od strony nawietrznej, plecami do wiatru; takie ustawienie zapewnia lepszy dopływ powietrza. Nie zapomnij, także o pozostawieniu „wejścia” do ogniska, jest to miejsce, w którym podkładasz ogień. (TYPY OGNISK-źródło: tactical.pl).
Gaszenie ogniska to teoretycznie prosta sprawa. Można je po prostu zalać wodą albo zasypać ziemią/piaskiem. Ognisko albo jego pozostałości nie mogą stanowić zagrożenia pożarem! Popiól dobrze jest zakopać, a tym samym oczyścić miejsce po ognisku z popiołu co pozwoli na wyrośniecie trawy.
Na pewno nie przedstawiłem wszystkich możliwych sposobów bo jest ich całe mnóstwo. Ale podstawowe informacje zamieściłem. Mam nadzieję że kogoś to zaciekawi. Pozdrawiam.